Het was tijdens een van mijn eerste reizen door het westen van Amerika, dat ik gefascineerd ben geraakt door de historie van 'The Oregon Trail'. Vele musea in de diverse Staten heb ik een bezoek gebracht. Een groot deel van de Trail is door mij bereisd te paard, te voet, op de motor en met de auto.
Deze passie heeft zich voortgezet in de naam van de winkel en de uitstraling daarvan.

 

Hieronder een stukje over de Oregon Trail History, vertaald door Monique/ O.T.T.S.

 

THE OREGON TRAIL

Een van de tastbaarste herinneringen over het Amerikaanse 'Westen' is dat deze historie zo dicht aan de oppervlakte ligt. Het waren immers onze grootouders en hun ouders die vanuit Europa emigreerden naar het 'beloofde' land Amerika. Veelal werd men boer in de oostelijke staten van Amerika. Maar het klimaat was er bar; de zomers werden door droogte geteiserd en de winters waren bitter streng.
Trappers en mountain-men vertelden over het land ver weg in het westen (genaamd Oregon) waar de groene valleien oneindig waren en het klimaat mild en aangenaam was. Het beloofde land om een ranch of farm te starten en zo begon de trek naar het westen. Men noemde deze reizende families in hun huifkarren pioniers. Zo'n 60-80% van de reizigers waren farmers. 

De eerste 'wagon trains' (huifkarren karavaan) West, arriveerde laat in de herfst van het jaar 1843 op het verzamelpunt in Oregon City. Het was in dit befaamde snelgroeiende stadje, waar men een stuk land kon claimen. Het was er een drukte van jewelste!
Het is een feit dat een half miljoen emigranten hebben gereisd middels deze gigantische wagon trains, tot de uitvinding van de trein en later het automobiel, ergens rond begin 1900.

 

DE HUIFKAR, WAGON, OFTEWEL “PRAIRIE SCHOONER”.

 

Sommigen bestelden hun huifkar splinternieuw vanaf de timmerfabriek, terwijl anderen simpel door de lokale smid aanpassingen lieten maken aan hun platte wagen van de boerderij.
Voor rond de $200,00 kon men een huifkar kopen die gemaakt was van goed gedroogt eikenhout afkomstig uit de heuvels van New Hampshire, welke toch licht in gewicht was.  Een huifkar was waardeloos als er geen goed wielen onder zaten, vandaar dat daar veel aandacht aan werd besteed. Joe Palmer die vele “wagon trains” naar het Westen begeleide kon niet genoeg nadruk leggen op het belang van de goede wielen, men mocht daar niet op bezuinigen.

Families waren meestal dagenlang bezig met het laden van de wagon. Deze moest gevuld worden met alles wat men ook maar mogelijk nodig hadden tijdens de 5 maanden lange reis.  Wanneer het pakken van de kar was gebeurd, werd er een canvas cover over de top gespreid. Op advies van de ervaren gidsen, was het het beste als het canvas dubbel gelegd werd, om zo beter beschermd te zijn tegen het weer. 

Wanneer de huifkar (prairie schooner), van goede kwaliteit en goed gepakt was en er een paar trouwe en sterke ossen voor stonden, had de pionier een redelijke kans om te arriveren in Oregon. Dit met een huifkar en ossen welke daar gebruikt kon worden voor het opbouwen van zijn nieuwe boerderij en bewerken van het land.

 

WAGONS WEST

Pioniers vochten hun weg over 2.000 miles oftewel 3.200 kilometer door Indian country, bonkend over rotsen, longen gevuld met stof en risico’s zoals het oversteken van snelstromende rivieren.
Families, dicht op elkaar in de met canvas bedekte wagons, knokten tegen de ontberingen van de trail om een nieuw leven te starten. Om een nieuw bestaan op te bouwen in de wildernis van de Pacific Northwest.

 

 

Ruts carved into the earth.

 

De eerste jaren van de migratie, 1843, vervoerden drie honderd “wagons”, 900 mannen, vrouwen en kinderen over de Oregon Trail. Twee jaar later waren dit wel drie duizend mensen die zich hadden verzameld aan de oevers van de Missouri rivier in het plaatsje St. Joseph. De mensen waren ongeduldig, ze konden bijna niet wachten om te beginnen aan de enorme reis over land, naar de bestemming zo onbekend. Joe Palmer, de leider van deze wagon train, informeerde hen met het volgende;
De lading moest bestaan uit proviand, kleding, de benodige kookgerei, wat gereedschap……………alles moest qua gewicht afgestemd zijn op de te trekken lading. Geen onodige dingen mochten worden mee genomen.

De pioniers moesten plannen op een reis van op z’n minst vijf maanden cross country. Alles wat nodig was om een nieuw thuis te bouwen en het boerenleven weer op te pakken moest worden mee genomen.

Joel Palmer stelde voor dat het minimum aan proviant per persoon moest bestaan uit:

 

200 pond bloem,
75 pond bacon,
10 pond rijst,
5 pond koffie,
25 pond suiker,
10 pond zout,
1 baal gedroogde bonen,
1 baal gedroogd fruit,
1 baal gedroogde mais,
1 baal maismeel,

Warme kleding en sterke schoenen waren een must voor ieder persoon. Iedere man werd bevolen om op z’n minst een geweer en voldoende munitie mee te nemen. Ossen werden aanbevolen alszijnde de beste dieren om om de zware huifkarren te trekken. Ze waren sterk and betrouwbaar en ze waren niet erg intrek bij de Indianen.
Joel Palmer verdeelde de wagons in groepen van 25. Rond midden april, als het gras begon te groeien, was de tijd om de reis te starten.  De nog groene wagon train begeleid door ervaren gidsen, vrouwen en babies zittend bij elkaar in het achterste van de huifkar, oudere kinderen lopend en drijvend het loslopende vee; de reis ging van start. De totale reis omvatte 3.200 km vol ontberingen welke te voet werd bereisd. De reis duurde 5 tot 6 maanden en men moest voor de eerste sneeuwval in Oregon arriveren. Het sterftecijfer was dan ook hoog. Van de ongeveer 400.000 reizigers hebben er zo ongeveer 16.000 volwassenen en kinderen deze barre tocht niet overleefd. Ziektes als cholera, scheurbuik maar ook bevriezing, verdrinking, vuurgevechten en indian attacks waren de ontberingen die men kon ondergaan.

The caravan started West!

 

In 1868 waren werkers aan de spoorwegen bezig met de aanleg van de rails van de Union Pacific. In 1883 was de Northern Pacific Railroad als eindpunt in Portland Oregon aangelegd.

 

 

Doortocht in de Cascade Mountains, Oregon.

Hedendaags zijn de routes van de Oregon Trail nog steeds zichtbaar als sporen (ruts) ; sporen uitgesleten in de aarde, beinvloed door de tijd en voorzien van wilde bloemen, sagebrush (saliestruiken) en bomen.

 

Crossing a pass.

Chimney Rock, historical landmark.

Crossing the river.

Along the trail.

Wagon camp.

Mount Hood, Oregon.

Loghome.